Cristina Sama
registrado: 05-11-2004
respuestas: 1270
 
|
 Re: Abril
|
Cita:
Humbert escribió:
No sé si conocéis las Dos Melodías Elegíacas de Grieg, que se basan en poemas de A. O. Vinje. Es una obra deliciosa, que está arreglada para orquesta de cuerda. La segunda es un andante, "The Last Spring". No encuentro el poema, es lo malo....
Toma, políglota:
.........................Leitande etter Blaamann
Blaamann, Blaamann, Bukken min,
tenk paa vesle Guten din!
Bjørnen med sin lodne Fell
kann deg taka seint i Kveld.
Gamle Lykle Moder di,
seint kom heim med Bjølla si.
So ikring seg ho mund sjaa,
liksom der var Faare paa.
Det saag ut, som der var Naud,
kanskje no du ligger daud.
Tidt du dansa kringom meg,
upp til Leiken din med deg.
Du var spræk og glad og god,
all min Ros du vel forstod.
Tidt du veit eg sa til deg:
"han veit meir enn mata seg."
Blaamann, Blaamann, svar meg no!
Mækra med dit kjende Ljod!
Ikkje enno, Blaamann min,
Maa du døy fraa Guten din.
...........................Ved Rundarne
No ser eg atter slike Fjøll og Dalar,
som deim eg i min fyrste Ungdom saag,
og sama Vind den heite Panna svalar;
og Gullet ligg paa Snjo, som fyrr det laag.
Det er eit Barnemaal, som til meg talar,
og gjer meg tankefull, men endaa fjaag.
Med undomsminne er den Tala blandad:
det strøymer paa meg, so eg knapt kan anda.
Ja, Livet strøymer paa meg, som det strøymde,
naar under Snjo eg saag det grøne Straa.
Eg drøymer no, som fyrr eg alltid drøymde,
naar slike Fjøll eg saag i Lufte blaa.
Eg gløymer Dagsens Strid, som fyrr eg gløymde,
naar eg mot Kveld av Sol eit Glimt fekk sjaa.
Eg finner vel eit Hus, som vil meg hysa,
naar Soli heim til Notti vil meg lysa.
Alt er som fyrr, men det er meir forklaarat,
so Dagsens Ljos meg synest meire bjart,
og det, som beit og skar meg, so det saarad,
det gjerer sjølve Skuggen mindre svart;
sjølv det, som til at synda tidt meg daarad,
sjølv det gjer harde Fjøllet mindre hardt.
Forsonad koma atter gamle Tankar;
det sama Hjarta er, som eldre bankar.
Og kver ein Stein eg som ein Kjenning finner,
for slik var den , eg flaug ikring som Gut.
Som det Kjempur, spyr eg kven som vinner
av den og denne andre haage Nut.
Alt minner meg, det minner, og det minner,
til Soli burt i Snjoen sloknar ut.
Og inn i siste Svevn meg eingong huggar
dei gamle Minne og dei gamle Skuggar.
.........................Vaaren
Enno ein Gong fekk eg Vetren at sjaa
for Vaaren at røma:
Heggen og Tre som det Blomar er paa,
eg atter saag bløma.
Enno ein gong fekk eg Isen at sjaa
frå Landet at fljota,
Snjoen at braana og Fossen i Aa
at fyssa og brjota.
Graset det grøne eg enno ein Gong
fekk skoda med Blomar;
enno eg høyrde, at Vaarfuglen song
mot Sol og mot Sumar.
Enno ein Gong fekk eg skoda meg varm
paa Lufti og Engi;
Jordi at sjaa som med lengtande Barm
at sukka i Sengi.
Vaarsky at leika der til og ifraa,
og Skybankar krulla,
so ut av Banken tok Tora til slaa
og kralla og rulla.
Saagiddren endaa meg unntest at sjaa
paa Vaarbakken dansa.
Fivreld at floksa og fjuka ifraa,
der Blomar seg kransa.
Alt dette Vaarliv eg atter fekk sjaa,
som sidan eg miste.
Men eg er tungsam og spyrja meg maa;
tru det er det siste?
Lat det sa vera. Eg mykit av vænt
i Livet fekk njota.
Meire eg fekk enn eg hadde fortent,
og Alting maa trjota.
Eingong eg sjølv i den vaarlege Eim,
som mettar mitt auga,
eingong eg der vil meg finna ein Heim
og symjande lauga.
Alt det, som Vaaren i Møte meg bar,
og Blomen eg plukkad,
Federnes Aandir eg trudde det var,
som dansad og sukkad.
Derfor eg fann millom Bjørkar og Bar
i Vaaren ei gaata;
derfor det Ljod i den Fløyta, eg skar,
meg tyktest at graata.
Yo no entiendo nada, pero creo que puede ser el último.
Aquí está otra vez, aún más bonito:
Våren
Enno ein Gong fekk eg Vetren å sjå
for Våren å røma;
Heggen med Tre som der Blomar var på,
eg atter såg bløma.
Enno ein Gong fekk eg Isen å sjå
frå Landet å fljota,
Snjoen å bråna og Fossen i Å
at fyssa og brjota.
Graset det grøne eg enno ein Gong
fekk skoda med Blomar;
enno eg høyrde at Vårfuglen song
mot Sol og mot Sumar.
Eingong eg sjølv i den vårlege Eim,
som mettar mit Auga,
eingong eg der vil meg finna ein Heim
og symjande lauga.
Alt det, som Våren imøte meg bar
og Blomen, eg plukkad',
Federnes Ånder eg trudde det var,
som dansad og sukkad',
Derfor eg fann millom Bjørkar og Bar
i Våren ei Gåta;
derfor det Ljod i den Fløyta eg skar,
meg tyktes at gråta.
[editado por Cristina Sama el 30-04-2005 a las 10:50]
_________________________________
En los bosques, perdido, corté una rama oscura
y a los labios, sediento, levanté su susurro.
|
